پیام مازند

آخرين مطالب

پستچی های خسته، نامه های سرگردان؛

صندوق های زردرنگی که به خاطره ها می پیوندد مقالات

صندوق های زردرنگی که به خاطره ها می پیوندد

  بزرگنمايي:

مازندران آنلاین - هنوز خیلی از آن سال ها نمی گذرد که با صدای زنگ و شنیدن صدای پستچی به سمت درب می‌رفتیم تا نامه ای از یک دوست، فامیل و یا عزیزی را دریافت کنیم.
  در سال های نه چندان دور نوشتن نامه برای جویا شدن از احوال یکدیگر از مرسوم‌ترین شیوه های ارتباط میان افراد بود، نداشتن یا کمبود سیستم های ارتباطی همانند تلفن موجب شده بود نوشتن نامه به صورت عادی در میان مردم برای پرسیدن احوال و رساندن خبری در برقراری ارتباط با دیگران مرسوم شده باشد.
با یادآوری نوع ارتباط های قدیمی و نگه داشتن نامه ها پس از سال ها به عمق ارتباط عاطفی در گذشته و حال پی برده می‌شود.
بیان عشق و علاقه، غم ها و شادی ها از طریق نامه بیشتر از زبان گفتاری طرفدار داشت اما امروزه پیشرفت علم و تکنولوژی همه چیز را آسان و هیجان و عاطفه را کمرنگ تر کرده است.
آن روزها را خیلی ها به خاطر دارند، همان ایام خوب نزدیک بودن دل ها، بوی کاغذ و نوشتن سطر ها، خرید تمبر و انداختن نامه ای در صندوق زردرنگ پستی که نسل امروز آن را نمی شناسد،آن دوران سخت اما خوش و ماندگار.
پستچی شهر ما
مجید محمودی متولد 1362 از شهروندان محمودآبادی و یکی از نامه‌رسان های این شهر است که در اداره پست محمودآباد چند سالی است فعالیت می کند و نامه ها و بسته های پستی را به دست صاحبانش می رساند.
وی  اظهار کرد: در گذشته نامه های فراوانی از صندوق پستی شهر جمع آوری و برای تحویل به درب خانه های مردم برده می‌شد اما امروزه ارسال نامه خیلی کمرنگ شده است.
وی افزود: از سال 83 در اداره پست محمودآباد مشغول به کار شدم و در حال حاضر در خیابان های معلم و امام بسته های پستی را توزیع می کنم، 4 پستچی در سطح شهر هستیم که کار روزانه دریافت نامه ها، بسته های پستی و ارسال آن به مشتری را انجام می‌دهیم.
مجیدی ادامه داد: هنوز هم مانند گذشته نامه در صندوق های پستی اما به تعداد کم وجود دارد و بیشتر خرید های اینترنتی، کارت ماشین، اشیاء گم شده و سیم کارت های ایرانسل جای نامه ها را گرفته است.
این پستچی پیشرفت تکنولوژی و فراگیری امکانات مختلف در فضای مجازی که وارد زندگی مردم شده است را عامل کارایی کمتر ارسال نامه دانست و گفت: رساندن نامه های اداری، رسمی مختلف یا کارت های مالکیت خودروها عمده ای از فعالیت های پستچی ها را در حال حاضر شامل می شود.
وی با اشاره به خاطره هایی از دوران کاری خود، اظهار کرد: نامه ها و بسته های پستی را با موتور سیکلت شخصی‌ام جا به جا می کنم، یکی از خاطراتی که در این شغل دارم مربوط به دزدی موتورسیکلت می‌شود، زمانی که نامه‌ها را توزیع کردم و برگشتم اثری از آن نبود.
مجیدی افزود: روزی دیگر هنگام توزیع قبض ها تمام آن به جوی آب ریخته شد و مجبور شدم روی بخاری خشک کنم و دوباره برای توزیع بروم.
ابراهیم ناطقی یکی از شهروندان محمودآبادی است که متولد 1335 بوده و به واسطه شغل خبرنگاری نامه های بسیاری را به صندوق پستی زرد رنگ شهرش انداخته است، مردی که کوله باری از خاطرات دیروز را برای‌مان زنده کرد.
موبایل، تلفن و اینترنت نامه نگاری را از بین برد
وی با 40 سال سابقه فعالیت در این حرفه را دارد و  از ارسال خبرهای خود به صورت نامه می گوید: از سال 1352 مشغول کار شدم، در آن زمان مانند امروز امکاناتی همچون اینترنت و تلگرام برای ارسال خبر ها نبود، حتی تلفن هم در شهر کوچک‌مان در دسترس برای ارتباط نداشتیم.
این خبرنگار محمودآبادی خاطرنشان کرد: تمامی خبرها پس از نوشته شدن به اداره پست برده می‌شد و به صورت نامه با تمبر پست می کردم، پس از آن دفتر روزنامه در تهران بعد از دریافت متن خبر، روزنامه را از طریق پست برایم ارسال می کرد.
شهروند محمودآبادی ادامه داد: آن روزها همه چیز حال و هوای دیگری داشت، آمدن موبایل، تلفن و اینترنت، نامه نگاری را از بین برد، روزهای چشم انتظاری مردم برای رسیدن یک نامه به سر رسید.
این خبرنگار امروز اگرچه برای ارسال خبرها نیاز به نوشتن روی کاغذ و ارسال آن با پست ندارد اما هنوز لذت نوشتن را دوست داشتنی تر می داند و امیدوار است همچنان صندوق های پستی شهرش حامل دریافت نامه ها باشد.
15 صندوق پستی فعال در سطح شهرستان محمودآباد
اسماعیل قربانی رئیس اداره پست محمودآباد  اظهار کرد: در سال های گذشته 26 صندوق پستی فعال در سطح شهر محمودآباد وجود داشت که این میزان امروز به 15 صندوق پستی رسیده است.
وی افزود: صندوق های فعال محمودآباد هر روز با دو پستچی در تمام نقاط شهر بازدید شده و سالی دوبار بحث تخلیه و رنگ آمیزی صندوق ها نیز در دستور کار قرار دارد.
رئیس اداره پست محمودآباد با بیان اینکه هنوز نامه های عادی وجود دارد که درون صندوق های پستی می گذارند، گفت: روزانه نامه های تمبر خورده داخل صندوق پستی وجود دارد هر چند تعداد آن ها کم شده اما بر اساس روال گذشته فعال است.
این مسئول ادامه داد: فضای اتوماسیون و الکترونیکی پیشرفت کرده، همه به سمت ارسال نامه های مجازی رفته اند و نیاز به ارسال فیزکی نامه ها به صورت قبل نیست، ترافیک نامه های دستی کمتر و بحث جابه جایی کالا در سازمان پست بیشتر شده است.
قربانی با بیان اینکه پست مازندران بحث امانت کشاورزی و تجاری را مطرح کرده است، خاطرنشان کرد: برای کشاورزان نرخ مخففه در نظر گرفته و امروزه برنج با نرخ 400 تومان در حال توزیع در سطح کشور است که کمکی به عرضه محصولات کشاورزی می‌شود.
رئیس اداره پست محمودآباد تصریح کرد: امانت تجاری در پست بحث دریافت و ارسال بسته های خاص محصولات است که از این طریق برای مشتریان ارسال می شود.
  با توجه به پیشرفت تکنولوژی و ورود تلگرام و سایر امکانات اینترنتی در زندگی روزمره مردم ارسال نامه های شخصی کاهش پیدا کرده است.
شاید نسل جدید با صندوق پستی قدیمی آشنا نباشند، اما عده ای دیگر به خاطر دارند که در سال های گذشته صندوق های زرد رنگ پست در نقاط مختلف شهر نصب بوده و هر روز تعدادی از نامه های مردم به داخل آن انداخته می شد.
حال امروزه با کمک وسایل ارتباطی مدرن حتی با ارسال یک پیامک در جای جای جهان از حال یکدیگر باخبرمی شویم، نمی دانیم آیا در سال های آینده ردپایی از این صندوق های قدیمی پست در خاطره ها می ماند.
 





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

این جاده‌ها به مقصد نمی‌رسند

طرح مازندران پاک در کش‌وقوس برداشت‌های اداری

چرا برخی از کودکان لکنت زبان می گیرند؟

غرق شدن در گرداب فضای مجازی به چه قیمتی؟!

خانه به دوشی بیماران ام اس/ سالانه 40 بیمار در آمل افزوده می شود

جای خالی تدبیر و مسئولیت در گردشگری های نوپدید مازندران

میراث خواران ، چابکتر از میراث داران

مشکل سوخت کشاورزی در بهشهر ؛ از کندی ثبت سامانه تا چاههای غیرمجاز

ساخت و سازهای افسار گسیخته در روستاهای رامسر، عامل توسعه یا نابودی؟

همیشه رد پای یک دوست در میان است!

هنجارشکنی در سد لفور تا بازداشت عاملین نابهنجاری

تور زیرزمینی در اعماق معدن/از دنیای رنگارنگ جنگل‌ تا جهان معادن

سایه بختک حاشیه نشینی بر سر نوشهر/ جلوی سیل مهاجرت را بگیرید!

مهارت در گوش دادن؛ راهکاری موثر برای برقراری ارتباطات با دیگران

موجی نو از سد معبرها؛ انتخاب سلیقه ای جمع آوری معابر عمومی در تنکابن!

فشار خون ، قاتل خاموش اما قابل کنترل

نشان یونسکو بر پیشانی هنرهای سنتی/ گلیمچه جهانی زیر پای دلالان

سرریز فاضلاب ها و مساله شنا در دریای خزر

کتب درسی و محیط زیستی که نیست

حال ناخوش واحدهای تولیدی در سوادکوه/ کارگرانی که بیکار شدند

دوران نوجوانی دختران چگونه می گذرد؟

توقف قطار گردشگری مازندران در ایستگاه مخالفت‌ها

هویت مازندران در محاصره حفر چاه های غیر مجاز/ گنجی در کار نیست

اعتیاد و عوامل موثر در آن

نوای «الغوث الغوث »در دیار علویان پیچید

امواج کشنده خزر در مسیر رام شدن

آزادی به شرط گلریزان/ نیازمندانی که یاری خیران را می طلبند

گنحینه هایی غریب در سپهر گردشگری مازندران

زنان در پی اثبات خود در دنیای مردانه؟!

دامداری صنعتی مهمان ناخوانده روستای توبن!

قطع سالانه 50 هزار اصله درخت در مازندران/متهم تراشی جالب یک شورا

بودجه فرهنگی دانشگاه ها یا وعده های سرخرمن؟!

جای خالی بهار نارنج در سپهر گردشگری مازندران

خزر؛ فاضلاب شده است؟!

سر چشمه احساس ناامنی اجتماعی زنان در جامعه کجاست؟

نقش حجاب در امنیت و آرامش روانی

دام هایی که می گویند هست اما نیست!

زخمِ نگرش های غلط بر پیکر بیماران خاص

بازگشت خاموش برندهای تقلبی خارجی به مازندران

کارگران مشغول کار نیستند/ زخم «خصولتی» بر اندام نساجی و خزر خز

همیشه پای یک انسان در میان است

«ورف چال»؛ تجربه 600 ساله مدیریت روستایی

بلوغ شورا، شاید وقتی دیگر

جنب و جوش آبزی پروری مازندران در سیلاب بهاری

سیل، سیل است چه فرقی می‌کند...

پرواز دوباره زنبورداری ییلاقی در مازندران از خاکستر سیل

جادوی رنگ ها در « مرداب هسل»

مزرعه ای هزاررنگ در اتاق چندمتری/ جشنواره صیفی جات در تنکابن

سدهای مازندران نمی شکند/ سرریز شدن سدها و پایان خشکی تالاب

مجمه وری ؛ جشن متفاوت برای میلاد عدالت